پرش به محتوای اصلی
جویای تبریزی جویای تبریزی

غزلیات

شمارهٔ ۱۶۶

زدل جز عجز و زاری خوشنما نیست

به غیر از بیقراری خوشنما نیست

تو شهبازی به کار خویش می باش

ترحم از شکاری خوشنما نیست

زما پیش تو هنگام جدایی

بجز دل یادگاری خوشنما نیست

ترحم کن که از شاهان گه خشم

به غیر از بردباری خوشنما نیست

نوای خنده از عشاق جویا

چو کبک کوهساری خوشنما نیست

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۶۸دارد حیات، عالمی و جان پدید نیست
  2. شمارهٔ ۱۶۹هر نالهٔ دل من آواز دلگشایی است
  3. شمارهٔ ۱۷۰نه همین رشک رخ و زلفش گل و سنبل گداخت
  4. شمارهٔ ۱۷۱موسم جوش گل و نسترن است
  5. شمارهٔ ۱۷۲خط پشت لب میگون تو عنوان گل است
  6. شمارهٔ ۱۷۳گر بخرامد، نسیم خلد برین است
  7. شمارهٔ ۱۷۴از دور عشقباز ترا می توان شناخت
  8. شمارهٔ ۱۷۵بی زبانی روز محشر عذرخواه ما بس است
همه‌ی غزلیات ←

جویای تبریزی درباره‌ی جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.