پرش به محتوای اصلی
جویای تبریزی جویای تبریزی

غزلیات

شمارهٔ ۱۰۰۳

صحبت بی نفاق یاران کو

گل بی خار این گلستان کو

مرض بیغمی شفا طلبست

آب نیسان چشم گریان کو

سر و سامان عاشقیم کجاست

سر گرفتم بجاست سامان کو

از شراب و کباب محرومیم

دل بریان و چشم گریان کو

ضامن خندهٔ هزار گلست

گریهٔ ابر نوبهاران کو

باز جویا ز لطف گفت امروز

عاشق بیدل غزلخوان کو؟

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۰۰۵حسن از تاب و تب است از شعلهٔ دیدار او
  2. شمارهٔ ۱۰۰۶صفا دارد ز بس اندام سیمین سمین او
  3. شمارهٔ ۱۰۰۷دمیده همچو مهر از مشرق خوبی جمال او
  4. شمارهٔ ۱۰۰۸آنکه شور صد قیامت بود با خلخال او
  5. شمارهٔ ۱۰۰۹ای شوخ قوشجی که ز بیداد خوی تو
  6. شمارهٔ ۱۰۱۰چه کنم با صف مژگان بلا پرور او
  7. شمارهٔ ۱۰۱۱در سحرخیزی به ارباب سعادت یار شو
  8. شمارهٔ ۱۰۱۲مستغنی از می آیم ز جان نگاه او
همه‌ی غزلیات ←

جویای تبریزی درباره‌ی جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.