پرش به محتوای اصلی
جویای تبریزی جویای تبریزی

غزلیات

شمارهٔ ۱۰۰۲

بس که سنگینم ز بار غم به راه جست‌و‌جو

همچو سوزن می‌روم در نقش پای خود فرو

درنیابد غیر خود در دیدهٔ یکرنگیم

می‌شوم با آن بت آیینه‌رو چون روبه‌رو

زنده گر دارد دلم از نکهت زلفش چه دور

می‌دمد جان در نهاد روح جویا بوی او

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۰۰۴نه همین پیچد به خود از شوق رویت موی تو
  2. شمارهٔ ۱۰۰۵حسن از تاب و تب است از شعلهٔ دیدار او
  3. شمارهٔ ۱۰۰۶صفا دارد ز بس اندام سیمین سمین او
  4. شمارهٔ ۱۰۰۷دمیده همچو مهر از مشرق خوبی جمال او
  5. شمارهٔ ۱۰۰۸آنکه شور صد قیامت بود با خلخال او
  6. شمارهٔ ۱۰۰۹ای شوخ قوشجی که ز بیداد خوی تو
  7. شمارهٔ ۱۰۱۰چه کنم با صف مژگان بلا پرور او
  8. شمارهٔ ۱۰۱۱در سحرخیزی به ارباب سعادت یار شو
همه‌ی غزلیات ←

جویای تبریزی درباره‌ی جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.