جنید شیرازی
شمارهٔ ۲۹
دلم سپردم و هم جان و تن روانه اوست
که آفت دل و دین چشم جاودانه اوست
تنم ز صحبت جانان اگر چه محروم است
ولی دلم ز مقیمان آستانه اوست
اگر به وصل دلم ملک دل بسازد مست
اگر خراب کند حاکم است و خانه اوست
مگر بهانه‌ای انگیزد آن نگار شبی
که روز هاست که دل در پی بهانه اوست
گرفت مرغ دلم خانه در نشیمن عشق
که پروریده انعام و آب و دانه اوست
مگر به ساحل شادی رود ز موج هلاک
دلم که غرقه دریای بی‌کرانه اوست
نشان ز آتش دل می‌دهد زبان (جنید)
که گرمی سخن از تیزی زبانه اوست