پرش به محتوای اصلی
جمال‌الدین عبدالرزاق

مقطعات

شمارهٔ ۴۲ - سپاس

ای بزرگی که ز شیرین سخنت

عقل از جام نکت می نوشید

بهتر از مدح تو کس ننویسد

خوشتر از لفظ تو کس ننیوشید

چاکر از دوری درگاه تو صدر

هم بجانت که ز جان بخروشید

مانعی هست مر او را در پیش

که بسی از پی دفعش کوشید

آسمان کرد نثار اختر خویش

چون رهی خلعت خاصت پوشید

گوهر مدح تو اندردل داشت

کز مسامش همه بیرون جوشید

ادامه‌ی مقطعات

  1. شمارهٔ ۴۴ - این قطعه از دیگری است در مدح جمال الدینشعر مخدوم من جمال الدین
  2. شمارهٔ ۴۵ - جواب مجیر بیلقانیهجو میگوئی ای مجیرک هان
  3. شمارهٔ ۴۶ - آری شود ولیک بخون جگر شودایخسروی که هر که کند بندگی تو
  4. شمارهٔ ۴۷ - غم خان و مانتا کی غم خان و مان و فرزند
  5. شمارهٔ ۴۸ - خوان از خونخوان میفکند کنون مسلمانان
  6. شمارهٔ ۴۹ - کیفر مجیرالدین بیلقانی در هجای اصفهانزاول که نفس ناطقه را از شعاع عقل
  7. شمارهٔ ۵۰ - صائم الدهرصائم الدهر اسبکی دارم
  8. شمارهٔ ۵۱ - خطاب بصدرالدینایا صدری که چرخ پیر چون تو
همه‌ی مقطعات ←

درباره‌ی جمال‌الدین عبدالرزاق

جمال الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی شاعر سدهٔ ششم هجری بود (درگذشته به سال ۵۸۸ هجری قمری). او از بنیانگذاران سبک عراقی به شمار می‌رود. فرزند وی کمال‌الدین اسماعیل نیز از شاعران بزرگ ایران زمین است. وی در اصفهان زاده شد اما به آذربایجان نیز سفر کرد و گویا در نقاشی نیز دست داشته و با خاقانی شروانی و انوری و ظهیر فاریاب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.