پرش به محتوای اصلی
جمال‌الدین عبدالرزاق

مقطعات

شمارهٔ ۴۵ - جواب مجیر بیلقانی

هجو میگوئی ای مجیرک هان

تا ترا زین هجا بجان چه رسد

در صفاهان زبان نهادی باش

تا سرت را ازین زبان چه رسد

چند گوئی که در دقایق طبع

خاطر اهل اصفهان چه رسد

... در ... گنجه و تفلیس

تا بشروان و بیلقان چه رسد

... در ریش خواجه خاقانی

تا بتو خام غلتبان چه رسد

ادامه‌ی مقطعات

  1. شمارهٔ ۴۷ - غم خان و مانتا کی غم خان و مان و فرزند
  2. شمارهٔ ۴۸ - خوان از خونخوان میفکند کنون مسلمانان
  3. شمارهٔ ۴۹ - کیفر مجیرالدین بیلقانی در هجای اصفهانزاول که نفس ناطقه را از شعاع عقل
  4. شمارهٔ ۵۰ - صائم الدهرصائم الدهر اسبکی دارم
  5. شمارهٔ ۵۱ - خطاب بصدرالدینایا صدری که چرخ پیر چون تو
  6. شمارهٔ ۵۲ - مولانا ترازوستمرا گویند مولانا ترازویی‌ست کز عدلش
  7. شمارهٔ ۵۳ - ترهاتدوستی در سمر کتابی داشت
  8. شمارهٔ ۵۴ - عشوه و تمویهاز منت شرم نیامد که پس از چندین مدح
همه‌ی مقطعات ←

درباره‌ی جمال‌الدین عبدالرزاق

جمال الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی شاعر سدهٔ ششم هجری بود (درگذشته به سال ۵۸۸ هجری قمری). او از بنیانگذاران سبک عراقی به شمار می‌رود. فرزند وی کمال‌الدین اسماعیل نیز از شاعران بزرگ ایران زمین است. وی در اصفهان زاده شد اما به آذربایجان نیز سفر کرد و گویا در نقاشی نیز دست داشته و با خاقانی شروانی و انوری و ظهیر فاریاب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.