پرش به محتوای اصلی
جمال‌الدین عبدالرزاق

مقطعات

شمارهٔ ۵۲ - مولانا ترازوست

مرا گویند مولانا ترازویی‌ست کز عدلش

نه میل این یکی دارد نه قصد آن دگر دارد

درین شک نیست کو همچون ترازویی‌ست زین معنی

که میلش سوی آن باشد که او زر بیشتر دارد

ادامه‌ی مقطعات

  1. شمارهٔ ۵۴ - عشوه و تمویهاز منت شرم نیامد که پس از چندین مدح
  2. شمارهٔ ۵۵ - فضل خواجهترا فضل بر دیگری بیش ازین نیست
  3. شمارهٔ ۵۶ - عاقلچرا باید که عاقل بهر روزی
  4. شمارهٔ ۵۷ - خامه و خطای ز خورشید رای روشن تو
  5. شمارهٔ ۵۸ - خدمت رکن الدینبخاک پای رکن الدین اگر چه
  6. شمارهٔ ۵۹ - قسم بمعبودبمعبود بیچون که چون گفت کن
  7. شمارهٔ ۶۰ - تشریفنشوم من ز تو خرسند بتحسینی و بس
  8. شمارهٔ ۶۱ - برد نشابوریبیکی برد اشارت کردم
همه‌ی مقطعات ←

درباره‌ی جمال‌الدین عبدالرزاق

جمال الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی شاعر سدهٔ ششم هجری بود (درگذشته به سال ۵۸۸ هجری قمری). او از بنیانگذاران سبک عراقی به شمار می‌رود. فرزند وی کمال‌الدین اسماعیل نیز از شاعران بزرگ ایران زمین است. وی در اصفهان زاده شد اما به آذربایجان نیز سفر کرد و گویا در نقاشی نیز دست داشته و با خاقانی شروانی و انوری و ظهیر فاریاب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.