شمارهٔ ۵۹ - قسم بمعبود
بمعبود بیچون که چون گفت کن
ز کتم عدم جان زمین بوس کرد
که بی طلعت تو درین چندگاه
همی بخت بد بر من افسوس کرد
دل ار شادیی داشت تلبیس بود
لب ار خنده کرد ناموس کرد
ادامه‌ی مقطعات
- شمارهٔ ۶۱ - برد نشابوریبیکی برد اشارت کردم
- شمارهٔ ۶۲ - جبه و دستارجُبّه و دستار افزونی که من در خدمتت
- شمارهٔ ۶۳ - اسراف مکناسراف مکن ببذل مالت
- شمارهٔ ۶۴ - ذکر خیر بعد از مرگتا زنده ایم بر من و تو گفتگو کنند
- شمارهٔ ۶۵ - مجدالدینخداوندا تو آنشخصیکه چشم چرخ فیروزه
- شمارهٔ ۶۶ - دوریبدانخدای که بی گرد موکب امرش
- شمارهٔ ۶۷ - وظیفهشاعری را اگر دهی دشنام
- شمارهٔ ۶۸ - شیخ ابوعامرخسروا زاصطبل تو کو معمور باد
درباره‌ی جمال‌الدین عبدالرزاق
جمال الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی شاعر سدهٔ ششم هجری بود (درگذشته به سال ۵۸۸ هجری قمری). او از بنیانگذاران سبک عراقی به شمار می‌رود. فرزند وی کمال‌الدین اسماعیل نیز از شاعران بزرگ ایران زمین است. وی در اصفهان زاده شد اما به آذربایجان نیز سفر کرد و گویا در نقاشی نیز دست داشته و با خاقانی شروانی و انوری و ظهیر فاریاب...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.