شمارهٔ ۵۵ - فضل خواجه
ترا فضل بر دیگری بیش ازین نیست
که تو میدهی چیز و او می ستاند
چوندهی و نستاند آن فضل برخاست
تو اوئی و او تو چه رجحان بماند؟
طمع چون بریده شد از خیر خواجه
زنش غر که خود را کم از خواجه داند
ادامه‌ی مقطعات
- شمارهٔ ۵۷ - خامه و خطای ز خورشید رای روشن تو
- شمارهٔ ۵۸ - خدمت رکن الدینبخاک پای رکن الدین اگر چه
- شمارهٔ ۵۹ - قسم بمعبودبمعبود بیچون که چون گفت کن
- شمارهٔ ۶۰ - تشریفنشوم من ز تو خرسند بتحسینی و بس
- شمارهٔ ۶۱ - برد نشابوریبیکی برد اشارت کردم
- شمارهٔ ۶۲ - جبه و دستارجُبّه و دستار افزونی که من در خدمتت
- شمارهٔ ۶۳ - اسراف مکناسراف مکن ببذل مالت
- شمارهٔ ۶۴ - ذکر خیر بعد از مرگتا زنده ایم بر من و تو گفتگو کنند
درباره‌ی جمال‌الدین عبدالرزاق
جمال الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی شاعر سدهٔ ششم هجری بود (درگذشته به سال ۵۸۸ هجری قمری). او از بنیانگذاران سبک عراقی به شمار می‌رود. فرزند وی کمال‌الدین اسماعیل نیز از شاعران بزرگ ایران زمین است. وی در اصفهان زاده شد اما به آذربایجان نیز سفر کرد و گویا در نقاشی نیز دست داشته و با خاقانی شروانی و انوری و ظهیر فاریاب...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.