شمارهٔ ۴۹ - کیفر مجیرالدین بیلقانی در هجای اصفهان
زاول که نفس ناطقه را از شعاع عقل
ایزد به لطف خویش و به رحمت بیافرید
پستان خویش در دهن شاعران نهاد
تا هر کسی به قدر فصاحت همی مکید
وز بهر اینکه دیرتر آمد مجیردین
شیرش نمانده بود پس اندر دهانْش رید
ادامه‌ی مقطعات
- شمارهٔ ۵۱ - خطاب بصدرالدینایا صدری که چرخ پیر چون تو
- شمارهٔ ۵۲ - مولانا ترازوستمرا گویند مولانا ترازویی‌ست کز عدلش
- شمارهٔ ۵۳ - ترهاتدوستی در سمر کتابی داشت
- شمارهٔ ۵۴ - عشوه و تمویهاز منت شرم نیامد که پس از چندین مدح
- شمارهٔ ۵۵ - فضل خواجهترا فضل بر دیگری بیش ازین نیست
- شمارهٔ ۵۶ - عاقلچرا باید که عاقل بهر روزی
- شمارهٔ ۵۷ - خامه و خطای ز خورشید رای روشن تو
- شمارهٔ ۵۸ - خدمت رکن الدینبخاک پای رکن الدین اگر چه
درباره‌ی جمال‌الدین عبدالرزاق
جمال الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی شاعر سدهٔ ششم هجری بود (درگذشته به سال ۵۸۸ هجری قمری). او از بنیانگذاران سبک عراقی به شمار می‌رود. فرزند وی کمال‌الدین اسماعیل نیز از شاعران بزرگ ایران زمین است. وی در اصفهان زاده شد اما به آذربایجان نیز سفر کرد و گویا در نقاشی نیز دست داشته و با خاقانی شروانی و انوری و ظهیر فاریاب...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.