پرش به محتوای اصلی
جمال‌الدین عبدالرزاق

مقطعات

شمارهٔ ۵۰ - صائم الدهر

صائم الدهر اسبکی دارم

که بده روز روزه نگشاید

روز چون یوز خسته میخسبد

شب چو سگ پاس درهمی پاید

در رکوعست سال و مه لیکن

گه گهی در سجود افزاید

پاره کاه آرزو کردست

مدتی رفت و بر نمی آید

روز عیدست و هر کسی لابد

بطعامی دهان بیالاید

گر تفضل کند خداوندم

پاره کاه و جوش فرماید

ورنه رخصت دهد که اندر شرع

روزه عید داشتن شاید

ادامه‌ی مقطعات

  1. شمارهٔ ۵۲ - مولانا ترازوستمرا گویند مولانا ترازویی‌ست کز عدلش
  2. شمارهٔ ۵۳ - ترهاتدوستی در سمر کتابی داشت
  3. شمارهٔ ۵۴ - عشوه و تمویهاز منت شرم نیامد که پس از چندین مدح
  4. شمارهٔ ۵۵ - فضل خواجهترا فضل بر دیگری بیش ازین نیست
  5. شمارهٔ ۵۶ - عاقلچرا باید که عاقل بهر روزی
  6. شمارهٔ ۵۷ - خامه و خطای ز خورشید رای روشن تو
  7. شمارهٔ ۵۸ - خدمت رکن الدینبخاک پای رکن الدین اگر چه
  8. شمارهٔ ۵۹ - قسم بمعبودبمعبود بیچون که چون گفت کن
همه‌ی مقطعات ←

درباره‌ی جمال‌الدین عبدالرزاق

جمال الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی شاعر سدهٔ ششم هجری بود (درگذشته به سال ۵۸۸ هجری قمری). او از بنیانگذاران سبک عراقی به شمار می‌رود. فرزند وی کمال‌الدین اسماعیل نیز از شاعران بزرگ ایران زمین است. وی در اصفهان زاده شد اما به آذربایجان نیز سفر کرد و گویا در نقاشی نیز دست داشته و با خاقانی شروانی و انوری و ظهیر فاریاب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.