پرش به محتوای اصلی
جمال‌الدین عبدالرزاق

غزلیات

شمارهٔ ۹۲

این مرا در جهان نه بس باشد

که بدرد تو دسترس باشد

آرزوی من از جهان غم تست

هیچ کس را چنین هوس باشد؟

پیش تو چون سخن ز من گویند

گوئی از خشم کوچه کس باشد

بوسه زان خواهم از لبت که شکر

گه گهی طعمه مگس باشد

تو بتیغم زنی و دل گوید

کز توأم این فتوح بس باشد

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۹۴هر که جان پیش تو فدا نکند
  2. شمارهٔ ۹۵رفت آن کز لبت مرا می بود
  3. شمارهٔ ۹۶زلف تو بر عارض تو پای‌بازی می‌کند
  4. شمارهٔ ۹۷باز دل در غم جان می پیچد
  5. شمارهٔ ۹۸هجران تو ای پسر نگوید
  6. شمارهٔ ۹۹دورگشت از من آنکه جانم بود
  7. شمارهٔ ۱۰۰بی تو کارم همی بسر نشود
  8. شمارهٔ ۱۰۱جان من گوئی زتن می بگسلد
همه‌ی غزلیات ←

درباره‌ی جمال‌الدین عبدالرزاق

جمال الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی شاعر سدهٔ ششم هجری بود (درگذشته به سال ۵۸۸ هجری قمری). او از بنیانگذاران سبک عراقی به شمار می‌رود. فرزند وی کمال‌الدین اسماعیل نیز از شاعران بزرگ ایران زمین است. وی در اصفهان زاده شد اما به آذربایجان نیز سفر کرد و گویا در نقاشی نیز دست داشته و با خاقانی شروانی و انوری و ظهیر فاریاب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.