پرش به محتوای اصلی
جمال‌الدین عبدالرزاق

غزلیات

شمارهٔ ۸۳

عشقت آتش در آب داند زد

نرگست راه خواب داند زد

زلف دلبند تو بدل بردن

پایها بر صواب داند زد

گره از غالیه تواند بست

حلقه از مشگ ناب داند زد

آن نمکدان لب از همه کاری

نمکی بر کباب داند زد

خود نداند نواخت چون چنگم

همه همچون رباب داند زد

لب لعل تو در طرب زائی

طعنه ها در شراب داند زد

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۸۵کارم نه بر مراد دل ریش میرود
  2. شمارهٔ ۸۶جور و جفای تو نیک و بد بسر آید
  3. شمارهٔ ۸۷چون رخت مملکت جم نبود
  4. شمارهٔ ۸۸ابر نوروز زغم روی جهان میشوید
  5. شمارهٔ ۸۹مرا با آن لب شیرین شبی گر خلوتی باشد
  6. شمارهٔ ۹۰دلبرم بر من تحکم میکند
  7. شمارهٔ ۹۱رو که ز عشق تو جز عنا نفزاید
  8. شمارهٔ ۹۲این مرا در جهان نه بس باشد
همه‌ی غزلیات ←

درباره‌ی جمال‌الدین عبدالرزاق

جمال الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی شاعر سدهٔ ششم هجری بود (درگذشته به سال ۵۸۸ هجری قمری). او از بنیانگذاران سبک عراقی به شمار می‌رود. فرزند وی کمال‌الدین اسماعیل نیز از شاعران بزرگ ایران زمین است. وی در اصفهان زاده شد اما به آذربایجان نیز سفر کرد و گویا در نقاشی نیز دست داشته و با خاقانی شروانی و انوری و ظهیر فاریاب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.