پرش به محتوای اصلی
جمال‌الدین عبدالرزاق

غزلیات

شمارهٔ ۲۲

امروز بتم بطبع خود نیست

با ما سخنش بنیک و بد نیست

دلبر ز برم براند و آن کیست

کانداخته چنین لگد نیست

یکبوسه ازو بخواستم گفت

بس دل که درو بسی خرد نیست

کوچک دهنش بدید نتوان

چون بوسه دهم برانکه خود نیست

هرگز ندهد نشان ز شادی

هرکو بغم تو نامزد نیست

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۴دوش آن صنم ز زانو سر برنمیگرفت
  2. شمارهٔ ۲۵امروز چه بودش که ز من روی نهان داشت
  3. شمارهٔ ۲۶چه عجب گر دلت زمن بگرفت
  4. شمارهٔ ۲۷دل وصالت بشکیبائی یافت
  5. شمارهٔ ۲۸عشقت ایدوست مرا همنفسست
  6. شمارهٔ ۲۹وای ای دوست که بیوصل تو عیشم خوش نیست
  7. شمارهٔ ۳۰بی مه روی تو چشمم همچو ابربهمنست
  8. شمارهٔ ۳۱چشمم از گریه دوش ناسودست
همه‌ی غزلیات ←

درباره‌ی جمال‌الدین عبدالرزاق

جمال الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی شاعر سدهٔ ششم هجری بود (درگذشته به سال ۵۸۸ هجری قمری). او از بنیانگذاران سبک عراقی به شمار می‌رود. فرزند وی کمال‌الدین اسماعیل نیز از شاعران بزرگ ایران زمین است. وی در اصفهان زاده شد اما به آذربایجان نیز سفر کرد و گویا در نقاشی نیز دست داشته و با خاقانی شروانی و انوری و ظهیر فاریاب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.