پرش به محتوای اصلی
جمال‌الدین عبدالرزاق

غزلیات

شمارهٔ ۱۹

خطت تا بر گل از عنبر نوشته‌ست

غمت بر من خطی دیگر نوشته‌ست

مگر بیداد تو دل را خوش آمد

که بر رویم به آب زر نوشته‌ست

دمیده گرد لعلت سنبل سبز

زمرد بر عقیق تر نوشته‌ست

ز بهر چشم بیمارت مگر زلف

فسون تب به شکر برنوشته‌ست

هنوز از عشق تو دل یک ورق خواند

ز تیمار تو صد دفتر نوشته‌ست

ز دست این دل نا پای بر جای

ندانم تا چه‌ام بر سر نوشته‌ست

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۱جانا غم فراق تو ما را چنان بسوخت
  2. شمارهٔ ۲۲امروز بتم بطبع خود نیست
  3. شمارهٔ ۲۳عشق را با دل من صد رازست
  4. شمارهٔ ۲۴دوش آن صنم ز زانو سر برنمیگرفت
  5. شمارهٔ ۲۵امروز چه بودش که ز من روی نهان داشت
  6. شمارهٔ ۲۶چه عجب گر دلت زمن بگرفت
  7. شمارهٔ ۲۷دل وصالت بشکیبائی یافت
  8. شمارهٔ ۲۸عشقت ایدوست مرا همنفسست
همه‌ی غزلیات ←

درباره‌ی جمال‌الدین عبدالرزاق

جمال الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی شاعر سدهٔ ششم هجری بود (درگذشته به سال ۵۸۸ هجری قمری). او از بنیانگذاران سبک عراقی به شمار می‌رود. فرزند وی کمال‌الدین اسماعیل نیز از شاعران بزرگ ایران زمین است. وی در اصفهان زاده شد اما به آذربایجان نیز سفر کرد و گویا در نقاشی نیز دست داشته و با خاقانی شروانی و انوری و ظهیر فاریاب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.