پرش به محتوای اصلی
جمال‌الدین عبدالرزاق

غزلیات

شمارهٔ ۱۳۴

ساعتی از عشق تو بی غم نیم

بیغم و اندوه تو یکدم نیم

صبر و دل و جان بتو دادم کنون

از همه محرومم و محرم نیم

این همه جان کنده ام از بهر وصل

هم ز غم هجر مسلم نیم

هیچ مبادم ز جهان خرمی

گر من از اندوه تو خرم نیم

سایه خود بر من بیدل فکن

کاخر ازین خاک زمین کم نیم

جور مکن بر دل من بیش ازین

گیر که من در همه عالم نیم

گفت که بوسه دهمت رایگان

نی که چنین خام طمع هم نیم

گویم مردم ز غمت گویدم

من چکنم عیسی مریم نیم

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۳۶لحظه آن سنبل از گل وا فکن
  2. شمارهٔ ۱۳۷خون شد زفرقت تو دل مهربان من
  3. شمارهٔ ۱۳۸برو ای یار دلارام برو
  4. شمارهٔ ۱۳۹سخن بی غرض از من بشنو
  5. شمارهٔ ۱۴۰ای زگرد ماه مشگ آویخته
  6. شمارهٔ ۱۴۱دلم بستان و آنگه عشوه میده
  7. شمارهٔ ۱۴۲رخ برون از پس نقاب مده
  8. شمارهٔ ۱۴۳عشق تو و محنتی ز سر تازه
همه‌ی غزلیات ←

درباره‌ی جمال‌الدین عبدالرزاق

جمال الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی شاعر سدهٔ ششم هجری بود (درگذشته به سال ۵۸۸ هجری قمری). او از بنیانگذاران سبک عراقی به شمار می‌رود. فرزند وی کمال‌الدین اسماعیل نیز از شاعران بزرگ ایران زمین است. وی در اصفهان زاده شد اما به آذربایجان نیز سفر کرد و گویا در نقاشی نیز دست داشته و با خاقانی شروانی و انوری و ظهیر فاریاب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.