پرش به محتوای اصلی
جمال‌الدین عبدالرزاق

غزلیات

شمارهٔ ۱۳۲

از تو یک بوسه همی درخواهم

بده ای دوست که دیگر خواهم

نه خطا گفتم یک بوسه و بس

بیشتر زین به سرت گر خواهم

کس چو من خام طمع نیست که من

بی زر از لعل تو شکّر خواهم

جان نهادم عوض بوسهٔ او

آه اگر گوید نی! زر خواهم

من که وجه زرم از رنگ رخ است

به چه دل بوسه ز دلبر خواهم

از شب زلف توام کافرتر

گر من این روز به کافر خواهم

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۳۴ساعتی از عشق تو بی غم نیم
  2. شمارهٔ ۱۳۵وای من از دست دل کو نیست در فرمان من
  3. شمارهٔ ۱۳۶لحظه آن سنبل از گل وا فکن
  4. شمارهٔ ۱۳۷خون شد زفرقت تو دل مهربان من
  5. شمارهٔ ۱۳۸برو ای یار دلارام برو
  6. شمارهٔ ۱۳۹سخن بی غرض از من بشنو
  7. شمارهٔ ۱۴۰ای زگرد ماه مشگ آویخته
  8. شمارهٔ ۱۴۱دلم بستان و آنگه عشوه میده
همه‌ی غزلیات ←

درباره‌ی جمال‌الدین عبدالرزاق

جمال الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی شاعر سدهٔ ششم هجری بود (درگذشته به سال ۵۸۸ هجری قمری). او از بنیانگذاران سبک عراقی به شمار می‌رود. فرزند وی کمال‌الدین اسماعیل نیز از شاعران بزرگ ایران زمین است. وی در اصفهان زاده شد اما به آذربایجان نیز سفر کرد و گویا در نقاشی نیز دست داشته و با خاقانی شروانی و انوری و ظهیر فاریاب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.