پرش به محتوای اصلی
جمال‌الدین عبدالرزاق

غزلیات

شمارهٔ ۱

مکن ایدوست کار من دریاب

هجرت آورد تاختن دریاب

دست آنزلف جان شکر بربند

جور آن جزع دل شکن دریاب

چشم تو قصد جان ما دارد

هان که مستست و تیغ زن دریاب

ماه تو منخسف همی گردد

گفتمت سر این سخن دریاب

خشمت آمد که خواندمت دشمن

دوستا رفت جان من دریاب

آه مظلوم پرده سوز بود

الله الله تو خویشتن دریاب

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۳برخیز که موسم تماشاست
  2. شمارهٔ ۴جانا نظری فرما کز جان رمقی مانده‌ست
  3. شمارهٔ ۵باز مارا هوس خوش پسری افتادست
  4. شمارهٔ ۶نز هجر توأم بجان امانی هست
  5. شمارهٔ ۷بخوبی هیچکس چون یار ما نیست
  6. شمارهٔ ۸بس آه کم ز عشق تو از آسمان گذشت
  7. شمارهٔ ۹بیش ازین طاقت هجرانم نیست
  8. شمارهٔ ۱۰باز مرا عشق گریبان گرفت
همه‌ی غزلیات ←

درباره‌ی جمال‌الدین عبدالرزاق

جمال الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی شاعر سدهٔ ششم هجری بود (درگذشته به سال ۵۸۸ هجری قمری). او از بنیانگذاران سبک عراقی به شمار می‌رود. فرزند وی کمال‌الدین اسماعیل نیز از شاعران بزرگ ایران زمین است. وی در اصفهان زاده شد اما به آذربایجان نیز سفر کرد و گویا در نقاشی نیز دست داشته و با خاقانی شروانی و انوری و ظهیر فاریاب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.