پرش به محتوای اصلی
جهان ملک خاتون جهان ملک خاتون

غزلیات

شمارهٔ ۱۲۵

سالها تا در سرم سودای تست

عمرها تا در دلم غوغای تست

در سرم باریست از عشقت مدام

این تن خاکیم خاک پای تست

با طبیبم گو که درمان دلم

از عقیق لعل روح افزای تست

این گل خوش بوی رنگش در چمن

شرمسار از چهرهٔ زیبای تست

راست گویم سرو ناز بوستان

بس خجل از قامت رعنای تست

هر بلایی کاو بیامد در جهان

بر دل مسکینم از بالای تست

طوطی ار باشد سخنگوی فصیح

بندهٔ آن لعل شکّرخای تست

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۲۷مرا سریست که بی باده نیک سرمستست
  2. شمارهٔ ۱۲۸داغ فراقت دل من سوخته‌ست
  3. شمارهٔ ۱۲۹دلم دیده به رویی خوب بسته‌ست
  4. شمارهٔ ۱۳۰جز خیال رخ تو در دل ما ننشسته‌ست
  5. شمارهٔ ۱۳۱آن سروناز بین که چه خوش راست قامتست
  6. شمارهٔ ۱۳۲فریاد و درد ما ز غمت بی نهایتست
  7. شمارهٔ ۱۳۳شوقم به روی دلبر خود بی نهایتست
  8. شمارهٔ ۱۳۴ای نور هر دو دیده جفا را نهایتست
همه‌ی غزلیات ←

جهان ملک خاتون درباره‌ی جهان ملک خاتون

جَهانْ‌مَلِک خاتون دختر جلال الدین مسعودشاه اینجو (بنیان‌گذار فرمان‌روایی اینجو در فارس) شاهدخت و بانوی شاعر ایرانی است که در نیمهٔ دوم سدهٔ هشتم هجری می‌زیست؛ وی زادهٔ پیش از ۷۲۴ هجری قمری در شیراز و درگذشته بین ۷۸۴ تا ۷۹۵ هجری قمری است. او هم‌دوره با حافظ و عبید زاکانی بود و با عبید زاکانی مشاعره و رودررویی داشته است...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.