جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۲۰۰
ای به ناکام دلم خسته و مهجور از تو
کشتهٔ تیر فراقت شده و دور از تو
از شفاخاهٔ وصلت دل من جست دوا
منتظر چند نشینم من رنجور از تو
جرعه‌ای از قدح وصل به مهجوران ده
تشنه لب چند بمانم من مهجور از تو
گرچه از چشم بینداخته‌ای چشم مرا
به دو چشمت که بود چشم مرا نور از تو
آنکه مشهور جهان بود به نیکونامی
در جهان گشت به بدنامی مشهور از تو