شمارهٔ ۹۴

ادامه‌ی غزلیات ناتمام

1. شمارهٔ ۹۶با چشم سیر، نعمت دنیا چه حاجت است؟
2. شمارهٔ ۹۷مستی چشم یار، ز پیمانه خود است
3. شمارهٔ ۹۸خار رهت، به روضهٔ رضوان برابر است
4. شمارهٔ ۹۹تا بود داغها، دل آزرده حال داشت
5. شمارهٔ ۱۰۰کاو کاو مژه ی من به جگر خون نگذاشت
6. شمارهٔ ۱۰۱تاراج صبر، دور نگاهش رواج داشت
7. شمارهٔ ۱۰۲دامن فشاند و شمع مزارم به باد داشت
8. شمارهٔ ۱۰۳در پرده دل، جلوه گری بار دگر داشت