پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

غزلیات ناتمام

شمارهٔ ۱۰۲

دامن فشاند و شمع مزارم به باد داشت

گویا همان شکایت عاشق به یاد داشت

چشم سفید گشته، مرا صبح وصل شد

از بس وفا به وعده او اعتماد داشت

ادامه‌ی غزلیات ناتمام

  1. شمارهٔ ۱۰۴بیگانگی، به مشرب ما آشناتر است
  2. شمارهٔ ۱۰۵غافل که سینه، آتش آهن گداز داشت
  3. شمارهٔ ۱۰۶آن روز، شب تیرهٔ ما هم سحری داشت
  4. شمارهٔ ۱۰۷ایّام غمم، مرا بهار است
  5. شمارهٔ ۱۰۸به گلشنی که رخش، گوشهٔ نقاب شکست
  6. شمارهٔ ۱۰۹نشئهٔ فیض، در آب و گِل درویشان است
  7. شمارهٔ ۱۱۰همدم سنجیده گفتاران، لب پیمانه است
  8. شمارهٔ ۱۱۱هر سو که بود میل تو، جای تو همان است
همه‌ی غزلیات ناتمام ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.