پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

غزلیات ناتمام

شمارهٔ ۱۰۶

آن روز، شب تیرهٔ ما هم سحری داشت

کز صبح بناگوش تو چشمم خبری داشت

آن هم شده چون داغ دل لاله به ما خشک

این کاسهٔ ما بود که خون جگری داشت

ادامه‌ی غزلیات ناتمام

  1. شمارهٔ ۱۰۸به گلشنی که رخش، گوشهٔ نقاب شکست
  2. شمارهٔ ۱۰۹نشئهٔ فیض، در آب و گِل درویشان است
  3. شمارهٔ ۱۱۰همدم سنجیده گفتاران، لب پیمانه است
  4. شمارهٔ ۱۱۱هر سو که بود میل تو، جای تو همان است
  5. شمارهٔ ۱۱۲دیوانه، عاقلانه به هامون گریخته ست
  6. شمارهٔ ۱۱۳بر لبم حرف دهان تنگ یار افتاده است
  7. شمارهٔ ۱۱۴روشن از حیرت دل شد که دلارایی هست
  8. شمارهٔ ۱۱۵بال و پر گر به اسیری نبود پروا نیست
همه‌ی غزلیات ناتمام ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.