پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

غزلیات ناتمام

شمارهٔ ۱۱۵

بال و پر گر به اسیری نبود پروا نیست

گوشهٔ خاطر ما، هیچ کم از صحرا نیست

درکار خانهٔ دهر، چیزی به مدعا نیست

نعمت بود فراوان، جایی که اشتها نیست

با یاد قامت او، سازد دل شکسته

در دست پیر چیزی، زیباتر از عصا نیست

ادامه‌ی غزلیات ناتمام

  1. شمارهٔ ۱۱۷چون شمع، بی سبب نفسم جانگداز نیست
  2. شمارهٔ ۱۱۸زاهد خمیده است چو چنگ و ملول نیست
  3. شمارهٔ ۱۱۹مستمع گر نکند فهم، غم اینم نیست
  4. شمارهٔ ۱۲۰مدتی شد که در این بزم سخن سازی نیست
  5. شمارهٔ ۱۲۱پی برده هر که، وادیِ دل جلوه گاه کیست
  6. شمارهٔ ۱۲۲نتوانست به موی کمر یار آویخت
  7. شمارهٔ ۱۲۳بی باده سیه مست، شب از یاسمن کیست؟
  8. شمارهٔ ۱۲۴این داغ دلفروز ندانم چراغ کیست؟
همه‌ی غزلیات ناتمام ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.