شمارهٔ ۹۲

ادامه‌ی غزلیات ناتمام

1. شمارهٔ ۹۴دعوی گر جاهل، به بغل دشمن خود داشت
2. شمارهٔ ۹۵روزی که غمزه اش به من خسته جنگ داشت
3. شمارهٔ ۹۶با چشم سیر، نعمت دنیا چه حاجت است؟
4. شمارهٔ ۹۷مستی چشم یار، ز پیمانه خود است
5. شمارهٔ ۹۸خار رهت، به روضهٔ رضوان برابر است
6. شمارهٔ ۹۹تا بود داغها، دل آزرده حال داشت
7. شمارهٔ ۱۰۰کاو کاو مژه ی من به جگر خون نگذاشت
8. شمارهٔ ۱۰۱تاراج صبر، دور نگاهش رواج داشت