حزین لاهیجی
شمارهٔ ۲۶۲
شمع سان، دیده پرآتش مژه پرنم دارم
داغها بر جگر، از الفت مرهم دارم
نسبم کاش چو یاران دگر جعلی بود
غم عالم ز نسب نامهٔ آدم دارم
حزین لاهیجی
ادامه‌ی غزلیات ناتمام
- شمارهٔ ۲۶۴زد نقش سخن سکهٔ جاوید به نامم
- شمارهٔ ۲۶۵قناعت چون گهر، با ساغر و مینای خودکردم
- شمارهٔ ۲۶۶دمد از چاکهای سینه شیون، تا نفس دارم
- شمارهٔ ۲۶۷نه یاد مصر و نه پروای کاروان دارم
- شمارهٔ ۲۶۸ز شمع خامه، هر جا در میان افسانه اندازم
- شمارهٔ ۲۶۹جز وصل علاج دل بیچاره ندارم
- شمارهٔ ۲۷۰به هرگلشن که شور از شیون مستانه اندازم
- شمارهٔ ۲۷۱از دل، به فرات مژه راهی ست چه سازم؟
درباره‌ی حزین لاهیجی
محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.