حزین لاهیجی
شمارهٔ ۲۶۱
صبوحی می کند تکلیف، کز می کام بردارم
چو گردون سبحه را از کف گذارم، جام بردارم
زمینگیرم چنان بر خاک کوی او که پهلو را
نشد چون نقش پا، از بستر آرام بردارم
حزین لاهیجی
ادامه‌ی غزلیات ناتمام
- شمارهٔ ۲۶۳خموشم چون قلم امّا، نوا در آستین دارم
- شمارهٔ ۲۶۴زد نقش سخن سکهٔ جاوید به نامم
- شمارهٔ ۲۶۵قناعت چون گهر، با ساغر و مینای خودکردم
- شمارهٔ ۲۶۶دمد از چاکهای سینه شیون، تا نفس دارم
- شمارهٔ ۲۶۷نه یاد مصر و نه پروای کاروان دارم
- شمارهٔ ۲۶۸ز شمع خامه، هر جا در میان افسانه اندازم
- شمارهٔ ۲۶۹جز وصل علاج دل بیچاره ندارم
- شمارهٔ ۲۷۰به هرگلشن که شور از شیون مستانه اندازم
درباره‌ی حزین لاهیجی
محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.