پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

غزلیات ناتمام

شمارهٔ ۲۶۷

نه یاد مصر و نه پروای کاروان دارم

عبیر پیرهن، آن خاک آستان دارم

چو شمع، تا شده ام روشناس محفل او

تبی چو آتش سوزان در استخوان دارم

ادامه‌ی غزلیات ناتمام

  1. شمارهٔ ۲۶۹جز وصل علاج دل بیچاره ندارم
  2. شمارهٔ ۲۷۰به هرگلشن که شور از شیون مستانه اندازم
  3. شمارهٔ ۲۷۱از دل، به فرات مژه راهی ست چه سازم؟
  4. شمارهٔ ۲۷۲به صد شوریدگی، از بزم آن بی باک برخیزم
  5. شمارهٔ ۲۷۳زبان و سود، شد در عشق بی پروا فراموشم
  6. شمارهٔ ۲۷۴از ضعف مشکل آید، چون می برد ز خویشم
  7. شمارهٔ ۲۷۵ز ابر دیده در هر گل، زمین کشته ای دارم
  8. شمارهٔ ۲۷۶با ماست، لطف چشم تغافل پناه،کم
همه‌ی غزلیات ناتمام ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.