پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

غزلیات ناتمام

شمارهٔ ۲۷۶

با ماست، لطف چشم تغافل پناه،کم

حسرت پر و امید فراوان، نگاه کم

دل را مده به غمزهٔ مژگان که خسروان

آلوده اند پنجه به خون سپاه،کم

در محفل زمانه، چو شمعیم در گداز

تا تن به جا بود، نشود اشک و آه کم

ادامه‌ی غزلیات ناتمام

  1. شمارهٔ ۲۷۸بیهوده نگشتم به سراپای دو عالم
  2. شمارهٔ ۲۷۹ز رنگش، اشک گلگون بادهٔ نابی ست در چشمم
  3. شمارهٔ ۲۸۰دل و جان نژند را مانم
  4. شمارهٔ ۲۸۱نکرد عشق تو، مطلب روای خویشتنم
  5. شمارهٔ ۲۸۲خزان چه می برد از نوبهار رنگینم؟
  6. شمارهٔ ۲۸۳آسان به جلوه های تو، از جا نمی روم
  7. شمارهٔ ۲۸۴چو سایه در قدم سرو خوش خرام توام
  8. شمارهٔ ۲۸۵سیاهی را، به اشک از دیدهٔ خود کام می شوبم
همه‌ی غزلیات ناتمام ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.