پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

غزلیات ناتمام

شمارهٔ ۲۷۹

ز رنگش، اشک گلگون بادهٔ نابی ست در چشمم

نگاه از یاد آن لب، عالم آبی ست در چشمم

نصیب دیده ام تا دولت بیدار معنی شد

سواد هر دو عالم، صورت خوابیست در چشمم

ادامه‌ی غزلیات ناتمام

  1. شمارهٔ ۲۸۱نکرد عشق تو، مطلب روای خویشتنم
  2. شمارهٔ ۲۸۲خزان چه می برد از نوبهار رنگینم؟
  3. شمارهٔ ۲۸۳آسان به جلوه های تو، از جا نمی روم
  4. شمارهٔ ۲۸۴چو سایه در قدم سرو خوش خرام توام
  5. شمارهٔ ۲۸۵سیاهی را، به اشک از دیدهٔ خود کام می شوبم
  6. شمارهٔ ۲۸۶رنگین شد از رخت، چو رگ گل، نظاره ام
  7. شمارهٔ ۲۸۷ز دل برخاست شوری، دیدهٔ داغ درون روشن
  8. شمارهٔ ۲۸۸زانوی بی کسی هاست، بالین خستهٔ من
همه‌ی غزلیات ناتمام ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.