حزین لاهیجی
شمارهٔ ۲۷۰
به هرگلشن که شور از شیون مستانه اندازم
لباس غنچه را، چاک از دل دیوانه اندازم
سمندر مشربم، افسردگی شوقم نمی داند
به هر داغی که سوزم، طرح آتشخانه اندازم
حزین لاهیجی
ادامه‌ی غزلیات ناتمام
- شمارهٔ ۲۷۲به صد شوریدگی، از بزم آن بی باک برخیزم
- شمارهٔ ۲۷۳زبان و سود، شد در عشق بی پروا فراموشم
- شمارهٔ ۲۷۴از ضعف مشکل آید، چون می برد ز خویشم
- شمارهٔ ۲۷۵ز ابر دیده در هر گل، زمین کشته ای دارم
- شمارهٔ ۲۷۶با ماست، لطف چشم تغافل پناه،کم
- شمارهٔ ۲۷۷شکایت نیست، مطلب ناله آهنگ است می نالم
- شمارهٔ ۲۷۸بیهوده نگشتم به سراپای دو عالم
- شمارهٔ ۲۷۹ز رنگش، اشک گلگون بادهٔ نابی ست در چشمم
درباره‌ی حزین لاهیجی
محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.