پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

غزلیات ناتمام

شمارهٔ ۲۷۲

به صد شوریدگی، از بزم آن بی باک برخیزم

نشینم غنچه و چون گل، گریبان چاک برخیزم

غبار من فرو خفته ست در راهت، به امیدی

اگر پا بر سر خاکم نهی؛ از خاک برخیزم

ادامه‌ی غزلیات ناتمام

  1. شمارهٔ ۲۷۴از ضعف مشکل آید، چون می برد ز خویشم
  2. شمارهٔ ۲۷۵ز ابر دیده در هر گل، زمین کشته ای دارم
  3. شمارهٔ ۲۷۶با ماست، لطف چشم تغافل پناه،کم
  4. شمارهٔ ۲۷۷شکایت نیست، مطلب ناله آهنگ است می نالم
  5. شمارهٔ ۲۷۸بیهوده نگشتم به سراپای دو عالم
  6. شمارهٔ ۲۷۹ز رنگش، اشک گلگون بادهٔ نابی ست در چشمم
  7. شمارهٔ ۲۸۰دل و جان نژند را مانم
  8. شمارهٔ ۲۸۱نکرد عشق تو، مطلب روای خویشتنم
همه‌ی غزلیات ناتمام ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.