پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

غزلیات ناتمام

شمارهٔ ۲۶۵

قناعت چون گهر، با ساغر و مینای خودکردم

چو چشم خوش نگاهان، مستی از صهبای خود کردم

نمی آید ز رشک، از سینه تا لب هرگز آوازم

دلم هر شیونی می خواست در صحرای خود کردم

ادامه‌ی غزلیات ناتمام

  1. شمارهٔ ۲۶۷نه یاد مصر و نه پروای کاروان دارم
  2. شمارهٔ ۲۶۸ز شمع خامه، هر جا در میان افسانه اندازم
  3. شمارهٔ ۲۶۹جز وصل علاج دل بیچاره ندارم
  4. شمارهٔ ۲۷۰به هرگلشن که شور از شیون مستانه اندازم
  5. شمارهٔ ۲۷۱از دل، به فرات مژه راهی ست چه سازم؟
  6. شمارهٔ ۲۷۲به صد شوریدگی، از بزم آن بی باک برخیزم
  7. شمارهٔ ۲۷۳زبان و سود، شد در عشق بی پروا فراموشم
  8. شمارهٔ ۲۷۴از ضعف مشکل آید، چون می برد ز خویشم
همه‌ی غزلیات ناتمام ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.