حزین لاهیجی
شمارهٔ ۲۵۸
به راه آن وفا دشمن، سر و جان شاد می دادم
دل نامهربانش را، مروت یاد می دادم
ندارم قوت آهی، نفس در سینه می دزدم
اگر می شد، غبار خاطری بر باد می دادم
حزین لاهیجی
ادامه‌ی غزلیات ناتمام
- شمارهٔ ۲۶۰حاصلی که خرمن شد ، نذر خوشه چین دارم
- شمارهٔ ۲۶۱صبوحی می کند تکلیف، کز می کام بردارم
- شمارهٔ ۲۶۲شمع سان، دیده پرآتش مژه پرنم دارم
- شمارهٔ ۲۶۳خموشم چون قلم امّا، نوا در آستین دارم
- شمارهٔ ۲۶۴زد نقش سخن سکهٔ جاوید به نامم
- شمارهٔ ۲۶۵قناعت چون گهر، با ساغر و مینای خودکردم
- شمارهٔ ۲۶۶دمد از چاکهای سینه شیون، تا نفس دارم
- شمارهٔ ۲۶۷نه یاد مصر و نه پروای کاروان دارم
درباره‌ی حزین لاهیجی
محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.