پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۸۹۷

به صورت هر چه بینی، نقش برآب است در معنی

نگاه خرده بینان، پرده ی خواب است در معنی

زبون در کارگاه صورت افتد، مرد روشندل

کتان می گردد اینجا هر چه مهتاب است در معنی

به دیبای بساط صورت آرایان، منه پهلو

که فرش بوریای فقر، سنجاب است در معنی

عجب نبود، به گوش اهل صورت گر نیامیزد

دهانم درج گوهرهای نایاب است در معنی

چه باک ار خشک خیزد چون گهر، لفظی ز بحر دل

حزین ،از جوی کلکم، نکته سیراب است در معنی

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۸۹۹کند خون دل من، چشم تر را خانه آرایی
  2. شمارهٔ ۹۰۰به جلوه، جامهٔ صبر مرا قبا کردی
  3. شمارهٔ ۹۰۱نمی‌دانم تو بی‌پروا نگاه، از دل چه می‌خواهی؟
  4. شمارهٔ ۹۰۲ای دل، سپند آتش سودای کیستی؟
  5. شمارهٔ ۹۰۳ناله ام را در دلش تأثیر بودی کاشکی
  6. شمارهٔ ۹۰۴چه خوش بود که به دی، طرح نوبهار کشی
  7. شمارهٔ ۹۰۵خاصان تمام مستند، ساقی صلای عامی
  8. شمارهٔ ۹۰۶به دلهای دماغ آشفته، سنبل می کند کاری
همه‌ی غزلیات ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.