پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۹۰۲

ای دل، سپند آتش سودای کیستی؟

خرمن به باد داده و رسوای کیستی؟

در محفلی که موج پریزاد می زند

آیینه دار حسن دلارای کیستی؟

در پوست، رستخیز قیامت فکنده ای

ای خون گرم، معرکه آرای کیستی؟

بیمارم و به لعل تو در جان سپاریم

برگو خدای را، که مسیحای کیستی؟

سوزد به دیده خواب و به دل آه حسرتم

آرام ساز جان شکیبای کیستی؟

زاهد ز دین برآمد و عاشق ز جان گذشت

خوش فرصت تو باد، به یغمای کیستی؟

اشکت به رنگ باده فرو می چکد حزین

مست می شبانه غمهای کیستی؟

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۹۰۴چه خوش بود که به دی، طرح نوبهار کشی
  2. شمارهٔ ۹۰۵خاصان تمام مستند، ساقی صلای عامی
  3. شمارهٔ ۹۰۶به دلهای دماغ آشفته، سنبل می کند کاری
  4. شمارهٔ ۹۰۷به جان‌سوزی، نی کلک سخن‌ساز مرا دیدی
  5. شمارهٔ ۹۰۸ای از شرار عشق تو هر سینه آتشخانه‌ای
  6. شمارهٔ ۹۰۹ز نقش خط که به رخسار ارغوان زده ای
  7. شمارهٔ ۹۱۰آگه ز بی وفایی اغیار گشته ای
  8. شمارهٔ ۹۱۱بنمای رخ چون دیده را گرم تماشاکرده ای
همه‌ی غزلیات ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.