پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۹۰۵

خاصان تمام مستند، ساقی صلای عامی

ته جرعه ای کرم کن، مِن راوقِ الکرامی

خامیم و اوفتاده، می ده که باده بخشد

اجساد را قیامی، ارواح را، قوامی

آواره ام به فرقت، از منزل سلامت

یا جار دار سلمی، بلغ لها سلامی

مطربِ بهل طریقت، سرکن رهِ حقیقت

سنجی اگر مقامی، داری اگر پیامی

خواهی حَرَج نباشد، سرکن حدیث دربا

اهلا لما روبنا، عن سیدالانامی

دل در شکسته حالی، صد ناله در گره داشت

انی رجوت دهراً، اشکو عن السقامی

یار آمدم به بالین، شد رنجها فراموش

عاد الکرام شکراً، فی اوفر السهامی

یا جارتی بوجد، قولی حدیث نجد

ذا اجمل الهدایا، ها اکمل الکلامی

گوش حزین خاموش، مطرب به نالهٔ توست

سرکن رهی خدا را، ساقی بیار جامی

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۹۰۷به جان‌سوزی، نی کلک سخن‌ساز مرا دیدی
  2. شمارهٔ ۹۰۸ای از شرار عشق تو هر سینه آتشخانه‌ای
  3. شمارهٔ ۹۰۹ز نقش خط که به رخسار ارغوان زده ای
  4. شمارهٔ ۹۱۰آگه ز بی وفایی اغیار گشته ای
  5. شمارهٔ ۹۱۱بنمای رخ چون دیده را گرم تماشاکرده ای
  6. شمارهٔ ۹۱۲ای شوق، در شکنجهٔ دل‌ها چگونه‌ای؟
همه‌ی غزلیات ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.