پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۸۶۹

ابرکفت بنازم، فیضی ببار ساقی

گرد سرت بگردم، جامی بیار، ساقی

برخیز و جلوه سرکن، بگشای جعد مشکین

باد از دم بهاران، شد مشکبار، ساقی

ساغر بده که آید، آبی به روی کارم

از زهد خشک دارم، بر دل غبار، ساقی

از شیوهٔ نگاهت، وز جلوهٔ جمالت

می در پیاله دارم، گل در کنار ساقی

اوراق زهد و تقوا، بر باد ده حزین را

از خون توبهٔ ما، بشکن خمار، ساقی

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۸۷۱بساط سرو گل، افسرده شد در گلشن ای قمری
  2. شمارهٔ ۸۷۲خموشی گزین در دبستان معنی
  3. شمارهٔ ۸۷۳من صیدم و دام، زندگانی
  4. شمارهٔ ۸۷۴توکز رخ شمع طور و چشم جان، نور نظر باشی
  5. شمارهٔ ۸۷۵با یار گفتم از غم بسیار، اندکی
  6. شمارهٔ ۸۷۶دو خصم داده به هم دست و این فگار یکی
  7. شمارهٔ ۸۷۷حیران لقایی شدم امروزکه دانی
  8. شمارهٔ ۸۷۸ز عاشق شکوه ای جز مهر ورزیدن نمی دانی
همه‌ی غزلیات ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.