پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۸۰۲

روضه خلد خدایا به نکوکاران ده

دولت وصل، جزای دل مشتاقان ده

تو که از مهر طبیب دل رنجورانی

درد مهجوری ما را به کرم درمان ده

به عصای خرد این راه نشاید طی کرد

گردن شیشه به دست من سرگردان ده

بنشین شب همه شب، گوش بر افسانهٔ من

یا حدیث دل مشتاقان مرا پایان ده

نرگس مست تو را میکده خالی نشود

ساقی اندیشه مکن، جرعه به میخواران ده

بوی زلفش سر تاراج گلستان دارد

ای صبا، مژده به سرو و سمن و ریحان ده

این جواب غزل قاسم انوار که گفت

می به مستان بده و توبه به هشیاران ده

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۸۰۴سوی محراب شدم با می ناب آلوده
  2. شمارهٔ ۸۰۵لعل لب او تا به لب جام رسیده
  3. شمارهٔ ۸۰۶گل را ورقم رونق بازار شکسته
  4. شمارهٔ ۸۰۷سحر آمد ندا ز میخانه
  5. شمارهٔ ۸۰۸صبوحی از چمن مستانه پیراهن قبا کرده
  6. شمارهٔ ۸۰۹خوش تلخ عتاب آمده ای حرف به جا چه؟
  7. شمارهٔ ۸۱۰دوشین چو شفق بودم، خون جگر آلوده
  8. شمارهٔ ۸۱۱مژگان نگر چو عربده جویان برآمده
همه‌ی غزلیات ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.