پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۶۳

صبا از منزل سلمی، سلام آورد مستان را

ز زلفش نامهٔ مشکین ختام آورد مستان را

نسیم نو بهار آید، پریشان طرّه، چون سنبل

صبوحی نرگس مخمور جام آورد مستان را

دریدن های جیب غنچه از باد سحرگاهی

برون از خرقهٔ ناموس و نام آورد مستان را

دو عالم خلوت یار است، مطرب پرده ای سر کن

سروش خاص او در بزم عام آورد مستان را

سحر در پای خم بودیم، سرمست جبین سایی

خیال قامت او، در قیام آورد مستان را

لب ساقی خیال صلح شیخ و برهمن دارد

شراب کفر و دین سوزی، به جام آورد مستان را

حزین از عارف رومی، صلای عشرت آورده

که ساقی هر چه دریابد، تمام آورد مستان را

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۶۵مپسند تشنه لب، دل اندوه پیشه را
  2. شمارهٔ ۶۶لازم بود مکان طربناک، شیشه را
  3. شمارهٔ ۶۷سخن از من کشیدی، شعله ورکردی جهانی را
  4. شمارهٔ ۶۸تا سرمه کشد چشم ملامتگر ما را
  5. شمارهٔ ۶۹چو لاله با چمن حسن و عشق، خوست مرا
  6. شمارهٔ ۷۰وفاپیشگان، دوستداران خدا را
  7. شمارهٔ ۷۱از نالهٔ عاشق چه خبر بوالهوسی را
  8. شمارهٔ ۷۲ز داغ عشق چون خورشید، دارم چتر شاهی را
همه‌ی غزلیات ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.