پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۶۲۰

از دیده ی دل پرده ی پندارگرفتیم

تا رخصت نظّارهٔ دیدار گرفتیم

بستیم چو از رد و قبول دگران چشم

تشریف قبول نظر یار گرفتیم

نشنیدکسی حرف زباد از دهن ما

گفتار به اندازهٔ کردار گرفتیم

خون دل ما بی گنهان حوصله سوز است

از چشم سیه مست تو اقرار گرفتیم

اوّل قدم از آرزوی خویش گذشتیم

تا ساغر وصل از کف دلدار گرفتیم

سرتاسر آفاق چو خورشید دویدیم

تا جای در آن سایهٔ دیوار گرفتیم

شد شارع کثرت بلد عالم وحدت

ما گوشهٔ خلوت سر بازار گرفتیم

چون شبنم افتاده به خورشید رسیدیم

از همّت خود قافله سالار گرفتیم

از تلخی دشنام حزین ، ذائقه مست است

ما کام خود آخر ز لب یار گرفتیم

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۶۲۲غافل دمی از جذبهٔ صیّاد نگردیم
  2. شمارهٔ ۶۲۳عشاق تو را قافله سالار نگردیم
  3. شمارهٔ ۶۲۴به یک ایمای ابرو زندهٔ جاوید گردیدم
  4. شمارهٔ ۶۲۵دل تنگ از ستمت رشک گلستان کردم
  5. شمارهٔ ۶۲۶عشق تو ملک خسروی، داغ تو چتر شاهیم
  6. شمارهٔ ۶۲۷برخیز سوی عالم بالا برون رویم
  7. شمارهٔ ۶۲۸به وصل از خوی او نظاره دیدار نتوانم
  8. شمارهٔ ۶۲۹به صد جان غمزه ات مفت خریدار است می دانم
همه‌ی غزلیات ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.