پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۵۹۷

همه فیض است می پرستی عشق

بی خمار است ذوق مستی عشق

ما کجا دامن وصال کجا؟

دست ما و دراز دستی عشق

عاکفان صوامع قدسیم

طاعت ما، صنم پرستی عشق

صوفی آسا به رقص می آرد

توبه را، های و هوی مستی عشق

شرری پیش آفتاب، حزین

هستی ماست پیش هستی عشق

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۹۹نگردد غرق طوفان کشتی بی لنگر عاشق
  2. شمارهٔ ۶۰۰زلف پریشان نهد، سلسله بر پای عشق
  3. شمارهٔ ۶۰۱یک مشت سفله مانده بجا از کرام خلق
  4. شمارهٔ ۶۰۲چون وصل در نگنجد، هجران کجاست لایق؟
  5. شمارهٔ ۶۰۳تا شد سر غم گرم به طوفان من از اشک
  6. شمارهٔ ۶۰۴جاری چو به یاد رخ جانان شودم اشک
  7. شمارهٔ ۶۰۵هندوستان غربت بادا به ما مبارک
  8. شمارهٔ ۶۰۶بر سر زدیم لالهٔ داغی به جای گل
همه‌ی غزلیات ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.