پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۵۶۱

تلخ از لبت، ای خسرو خوبان به گدا بس

از همچو تویی قسمت ما جور و جفا بس

پیش تو کند فاش، پریشانی عاشق

پیغام دلم با سر زلف تو، صبا بس

با عفو، گناهی بتر از ترک گنه نیست

چون دوست کریم است، مرا فعل خطا بس

با سایهٔ گل خوی کن و نالهٔ بلبل

درگلشن ایجاد همین برگ و نوا بس

بر سر گل باغ تو زیاد است حزین را

او را ز گلستان تو یک برگ گیا بس

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۶۳گر نشد جان و دلم از رخ زیبای تو خوش
  2. شمارهٔ ۵۶۴دارم ز ریزش مژه، جیب و کنار خوش
  3. شمارهٔ ۵۶۵برقع طرف نگردد، با آتشین عذارش
  4. شمارهٔ ۵۶۶پشتم چو تیغ خم شد، از بار جوهر خویش
  5. شمارهٔ ۵۶۷دارم ز داغ دل چمنی در کنار خویش
  6. شمارهٔ ۵۶۸باید از نالهءجانکاه عصا دارد پیش
  7. شمارهٔ ۵۶۹بی نشانی همه شان است به عنقا مفروش
  8. شمارهٔ ۵۷۰شادیم که شد جهان فراموش
همه‌ی غزلیات ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.