پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۴۳

شور دل‌ها بود ترانهٔ ما

نمک دیده‌ها فسانهٔ ما

دست‌پروردگان صیادیم

قفس ماست، آشیانهٔ ما

سر رفعت به عرش می‌ساید

علم آه عاشقانهٔ ما

خرد افتاده بود صبح ازل

بی‌خود از بادهٔ شبانهٔ ما

یادگار هزار رنگ گل است

خس و خاشاک آشیانهٔ ما

کرده سودای عشق خانه خراب

چین زلفی، نگار خانهٔ ما!؟

در محبت دراز باد حزین

عمر غم‌های جاودانهٔ ما

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۴۵چند به غمزه خون کنی خاطر ناشکیب را
  2. شمارهٔ ۴۶تا شفقی کرده ای رخ نمکین را
  3. شمارهٔ ۴۷گل داغی ز عشق او، بیاراید جهانی را
  4. شمارهٔ ۴۸چراغان کرده ام از داغ دل، ویرانهٔ خود را
  5. شمارهٔ ۴۹بیابان مرگ حسرت کرده ای مشت غبارم را
  6. شمارهٔ ۵۰سواد هند، خاطرخواه باشد بی کمالان را
  7. شمارهٔ ۵۱خداوندا تسلی کن، دل امّیدواران را
  8. شمارهٔ ۵۲بلا شد گوشهٔ چشم ترحم بی‌گناهان را
همه‌ی غزلیات ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.