پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۱۸۷

یا رب این غنچه دهن مست ز میخانهٔ کیست؟

عهد و پیمان لبش با لب پیمانهٔ کیست؟

دست بی باک که با سنبل او گستاخ است

طرّه ی خم به خمش در شکن شانهٔ کیست؟

بادهٔ ناب، چنین هوش نمی پردازد

دلم از خود شده جلوه مستانه کیست؟

ناله ای هست ز پی قافلهٔ ناز تو را

این جرس نیست، ندانم دل دیوانه کیست؟

جلوه، زد جوش حزین ، از دل نازک ما را

آخر این شیشه ببینید پریخانهٔ کیست؟

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۸۹حق را بطلب مسجد و میخانه کدام است؟
  2. شمارهٔ ۱۹۰شمع سان با تو شبم رفت و تمنا مانده ست
  3. شمارهٔ ۱۹۱به تن ز بادهٔ عشق تو رنگ و بو کافی ست
  4. شمارهٔ ۱۹۲زان شراری که نهان در دل خارا می سوخت
  5. شمارهٔ ۱۹۳فروغ آن گل رخسار بی نقابم سوخت
  6. شمارهٔ ۱۹۴نگاه گوشهٔ آن چشم میگسارم سوخت
  7. شمارهٔ ۱۹۵آمد آن شمع شبی بر سر و، سامانم سوخت
  8. شمارهٔ ۱۹۶اشکم نمک به یاد لبت در ایاغ ریخت
همه‌ی غزلیات ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.