پرش به محتوای اصلی
سید حسن غزنوی سید حسن غزنوی

غزلیات

شمارهٔ ۳۴

آرام دل مرا بخوانید

بر مردم چشم من نشانید

آوازه عشق من شنیدید

اندازه حسن او بدانید

چون صورت روی او بدیدید

الحمد وان یکاد خوانید

از دور در او نگاه کردن

انصاف دهید کی توانید

از دیده و جان و از دل و تن

این خدمت من بدو رسانید

ای خوبان او چو آفتابست

در جمله شما باو چه مانید

عشق انده و حسرتست و خواری

عاشق مشوید اگر توانید

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۶هر آینه که دگر بایدم گزیدن یار
  2. شمارهٔ ۳۷سرو را ساکن به تخت آباد باش
  3. شمارهٔ ۳۸برآن زلف و لب و خال و بنا گوش
  4. شمارهٔ ۳۹گشت عنابی سرشکم زان لب عناب رنگ
  5. شمارهٔ ۴۰سخت با ما تو بخیلی بسلام
  6. شمارهٔ ۴۱دل در غم عشق یار بستیم
  7. شمارهٔ ۴۲از صبر نکرده بازگشتم
  8. شمارهٔ ۴۳همه شب دوش من بیدار بودم
همه‌ی غزلیات ←

سید حسن غزنوی درباره‌ی سید حسن غزنوی

حسن غزنوی (با نام کامل: اشرف‌الدین ابو محمد حسن بن محمد حسینی غزنوی (۵۳۵–۵۶۵ قمری)) مشهور به اشرف و با تخلص «حسن»، شاعر و واعظ سده ششم هجری است. اشرف الدین بخش عمده عمر خویش را به خدمتگزاری پادشاه غزنوی، بهرام‌شاه و نیز مدتی را هم به خدمت سلطان سنجر سلجوقی گذراند. وی در بیشتر قالب‌های شعری طبع‌آزمایی کرده و از معاصرین...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.