پرش به محتوای اصلی
سید حسن غزنوی سید حسن غزنوی

غزلیات

شمارهٔ ۲۴

مهرش از دل همی گذر نکند

جان روا دارد این اگر نکند

خرمی چون کند دلی که در او

مهر او روی مستقر نکند

تا به دیدار او نظر نکنی

شادمانی به تو نظر نکند

زو به هر بد هزار شکر کنم

زان کنم تا ز بد بتر نکند

ورچه خواهش کنم که بد مسگال

خواهش اندر دلش اثر نکند

جز وفا گر کند جفا نکنم

تا فزون بر جفا مگر نکند

هم پشیمان شود ز کرده خویش

چون پشیمان شود ذکر نکند

هر کرا جان و دل بکار بود

طمع سرو و لاله بر نکند

ساعتی نگذرد که عاشق او

خاک از جور او بسر نکند

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۶یار چون عیسیم به ماه برد
  2. شمارهٔ ۲۷گر شمع تو بی زحمت پروانه بماند
  3. شمارهٔ ۲۸لبم از بوس او شکر چیند
  4. شمارهٔ ۲۹پسرا تا کی از این خواهد بود
  5. شمارهٔ ۳۰که بود جان که نه در بند وفای تو بود
  6. شمارهٔ ۳۱دل چون ز لبت شراب خواهد
  7. شمارهٔ ۳۲حسن تو به گفت هم نیاید
  8. شمارهٔ ۳۳آخر دلم به آرزوی خویشتن رسید
همه‌ی غزلیات ←

سید حسن غزنوی درباره‌ی سید حسن غزنوی

حسن غزنوی (با نام کامل: اشرف‌الدین ابو محمد حسن بن محمد حسینی غزنوی (۵۳۵–۵۶۵ قمری)) مشهور به اشرف و با تخلص «حسن»، شاعر و واعظ سده ششم هجری است. اشرف الدین بخش عمده عمر خویش را به خدمتگزاری پادشاه غزنوی، بهرام‌شاه و نیز مدتی را هم به خدمت سلطان سنجر سلجوقی گذراند. وی در بیشتر قالب‌های شعری طبع‌آزمایی کرده و از معاصرین...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.