پرش به محتوای اصلی
میرزا حبیب خراسانی میرزا حبیب خراسانی

غزلیات

شمارهٔ ۵۷

تسبیح تو ایشیخ که صد دانه تمام است

ظاهر همگی دانه و باطن همه دام است

پیوسته چرا مست غرور از می دنیاست

در مذهب این شیخ اگر باده حرام است

راهی است نهانی ز دل خلق سوی حق

از شیخ بپرسید که آن راه کدام است

گرداند از این ره اثری، مرشد خلق است

ور دارد از این ره خبری، شیخ انام است

در گام نخستین ز همه کام گذشتن

شرط است در این راه اگر چند دو گام است

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۹اگنون که گذشته ز شب تیره دو پاس است
  2. شمارهٔ ۶۰تو را آئینه محتاج حلب نیست
  3. شمارهٔ ۶۱شیخ و زاهد دوش اگر منع از شرابم کرده است
  4. شمارهٔ ۶۲مطرب امروز مگر نغمه سرائی دگر است
  5. شمارهٔ ۶۳ای مغبچه کو ره خرابات
  6. شمارهٔ ۶۴از هیچ دری حاجت درویش روا نیست
  7. شمارهٔ ۶۵خانه گه تاریک و گاهی روشن است
  8. شمارهٔ ۶۶هر سر که بسودای طلب باختنی نیست
همه‌ی غزلیات ←

میرزا حبیب خراسانی درباره‌ی میرزا حبیب خراسانی

میرزا حبیب الله شهیدی (زاده ۱۲۲۸ خورشیدی، ۱۲۶۶ هجری قمری در مشهد - درگذشته ۱۲۸۷ خورشیدی، ۱۳۲۷ هجری قمری) (در بعضی منابع نام او را میرزا حبیب الله مجتهد رضوی یا حسینی هم نوشته‌اند) متخلص به «حبیب» و معروف به «حبیب خراسانی» شاعر، عارف و مجتهد شیعی دورهٔ قاجاریه بوده‌است (در خراسان با عنوان «آقا» شناخته می‌شده). پدرش میر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.