پرش به محتوای اصلی
میرزا حبیب خراسانی میرزا حبیب خراسانی

غزلیات

شمارهٔ ۴۹

در مدرسه علم و عمل آموختنی نیست

جز درس نفاق و دغل اندوختنی نیست

گویند که در بزم دل افروخته شمعی است

روشن، که بدیر و حرم افروختنی نیست

این دفتر دانش اگر از سر حقیقت

یک نکته در او هست بگو سوختنی نیست

در خلق بهائم سخن از علم معارف

ایخواجه سپوزی عبث، اسپوختنی نیست

آن علم بیان است که آموختنی بود

این علم عیان است که آموختنی نیست

گر سوزن عیسی بود و رشته مریم

ای شیخ میان من و تو دوختنی نیست

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۱هر چه پوئی جز ره حق باطل است
  2. شمارهٔ ۵۲قسم تو اگر بیش بود کم شدنی نیست
  3. شمارهٔ ۵۳بشکست اگر جام سر سنگ سلامت
  4. شمارهٔ ۵۴این کیست که او پرده ز رخسار کشیده است
  5. شمارهٔ ۵۵ذوق عارف دگر و مشرب عامی دگراست
  6. شمارهٔ ۵۶بر لبم گوش نه که بانگ نی است
  7. شمارهٔ ۵۷تسبیح تو ایشیخ که صد دانه تمام است
  8. شمارهٔ ۵۸از داغ غمت هر که دلش سوختنی نیست
همه‌ی غزلیات ←

میرزا حبیب خراسانی درباره‌ی میرزا حبیب خراسانی

میرزا حبیب الله شهیدی (زاده ۱۲۲۸ خورشیدی، ۱۲۶۶ هجری قمری در مشهد - درگذشته ۱۲۸۷ خورشیدی، ۱۳۲۷ هجری قمری) (در بعضی منابع نام او را میرزا حبیب الله مجتهد رضوی یا حسینی هم نوشته‌اند) متخلص به «حبیب» و معروف به «حبیب خراسانی» شاعر، عارف و مجتهد شیعی دورهٔ قاجاریه بوده‌است (در خراسان با عنوان «آقا» شناخته می‌شده). پدرش میر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.