پرش به محتوای اصلی
میرزا حبیب خراسانی میرزا حبیب خراسانی

غزلیات

شمارهٔ ۲۱۳

چند از این ترهات بیحاصل

گفت بیمغز و قول لاطائل

شاعری چیست شعر و نظم کدام

سخن لغو و گفته باطل

مادری را لقب کنی حاتم

ظالمی را صفت نهی عادل

گه کنی وصف از تلال و رسوم

که چنین گفته اعشی و دعبل

بوده این یک سعاد را ماوی

گشته این یک رباب را منزل

گه ستائی بوصف روباهی

که شجاع و غضنفر و باسل

گه سرائی بمدح گمراهی

که حکیم و محقق و کامل

این سخن کی سزاست از دانا

این روش کی رواست از عاقل

چون سراید سخن بلاف و گزاف

مرد دانش پژوه صاحب دل

سخن بیفروغ و کذب و دروغ

کی برآید جز از دل غافل

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۱۵هر چه در قرآن خدا فرموده از خمرو عسل
  2. شمارهٔ ۲۱۶شکرلله که شدی باخبر از عالم دل
  3. شمارهٔ ۲۱۷این خواجه گر رهد ز غم و حسرت اجل
  4. شمارهٔ ۲۱۸گرد لعل دلفریبت کرده منزل تیره خال
  5. شمارهٔ ۲۱۹میرود اندیشه عشق تو چون جان در تنم
  6. شمارهٔ ۲۲۰هان و هان ای بهار فضل و کمال
  7. شمارهٔ ۲۲۱امشب بدر پیر مغان ولوله داریم
  8. شمارهٔ ۲۲۲چنان دیوانه و بیهوش و مستم
همه‌ی غزلیات ←

میرزا حبیب خراسانی درباره‌ی میرزا حبیب خراسانی

میرزا حبیب الله شهیدی (زاده ۱۲۲۸ خورشیدی، ۱۲۶۶ هجری قمری در مشهد - درگذشته ۱۲۸۷ خورشیدی، ۱۳۲۷ هجری قمری) (در بعضی منابع نام او را میرزا حبیب الله مجتهد رضوی یا حسینی هم نوشته‌اند) متخلص به «حبیب» و معروف به «حبیب خراسانی» شاعر، عارف و مجتهد شیعی دورهٔ قاجاریه بوده‌است (در خراسان با عنوان «آقا» شناخته می‌شده). پدرش میر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.